Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2013

Τραγούδι για δυο φωνές (του Καβάφη και της Μήδειας)


Σ΄ αυτές τες σκοτεινές κάμαρες που περνώ


(Μια μέρα κράτησε. Ούτε ώρα παραπάνω )


μέρες βαριές, επάνω κάτω τριγυρνώ


( Έπειτα έβγαλα το μαχαίρι από το θηκάρι)


για να βρω τα παράθυρα. - Όταν ανοίξει


( Κι έσφαξα ό,τι γέννησα )


ένα παράθυρο θάναι παρηγορία. 


( Θυμάμαι, είχε το ωραιότερο φεγγάρι)


Μα τα παράθυρα δεν βρίσκονται, ή δεν μπορώ


(Χωρίς ντροπή καμία έκοψα τα μαλλιά τους) 


να τάβρω. Και καλλίτερα ίσως να μην τα βρω.


( Τα πρόσφερα στη τελετή της σελήνης )


Ίσως το φως θάναι μια νέα τυραννία.


( Εκείνη τα καλοδέχτηκε )


ποιος ξέρει τι καινούρια πράγματα θα δείξει.


( Το πρωί η μέρα ήταν κόκκινη)


27/1/2013

Δεν υπάρχουν σχόλια: