Συνολικές προβολές σελίδας

Σάββατο, 6 Ιουλίου 2013

στις διαδηλώσεις


Κοιτώ εκείνους που είναι μόνοι
στις διαδηλώσεις.
Εκείνους που σιωπηλοί
αναπνέουν
τα μάτια των άλλων.
Που βαδίζουν, ξέμπαρκοι ναυτικοί,
πλέοντας στους ωκεανών
των βημάτων.
Διάφανοι ,
τη μελαγχολία του
χαμόγελου τους
κυματίζοντας.
Που ακουμπούν στη φωνή
των μεγαφώνων
και της ντουντούκας
απορώντας για τη βεβαιότητα τους.
Δε έχουν λέξεις
να τους ορίζουν.
Μόνο σαν χρέος
κουβαλούν τη φωτιά που
έχουν βάλει στα σκουπίδια τους για
να μη δακρύσουν.
Κι όταν κάποιον συναντούν
( " τι γίνεται ρε ...;"
" να εδώ ..."
"για πες..." )
μόνο να ακούνε θέλουν.
Για να φτιάξουν το σταυρό των επιθυμιών τους
ανάμεσα σε ανακατωμένες τελείες και παύλες.
Έπειτα στα ξαφνικά
αναχωρούν.
Τρέχοντας σχεδόν.
Μόνο για να χαϊδέψουν
ένα σκυλί αδέσποτο
σταματούν.
Και γυρίζουν πίσω.
Στο σπίτι.
"...λοιπον ...πως ήτανε ;"
"χιλιάδες ο κόσμος...χιλιάδες..."


20/2/2013

Δεν υπάρχουν σχόλια: